Urodził się  w rocznicę wybuchu Rewolucji Francuskiej w  1924 roku w Hrubieszowie, w rodzinie o tradycjach legionowych.

 Żołnierzem był nie tylko ojciec, ale także  bracia ojca,   toteż  wstąpienie do wojska było dla niego czymś oczywistym . W Gimnazjum w Łucku, został harcerzem  najstarszej na Wołyniu drużyny harcerskiej, która kładła nacisk na wyszkolenie wojskowe, po wybuchu wojny walczył w konspiracyjnym plutonie specjalnym AK we Lwowie, a następnie  znalazł się w 1 Kompanii zwiadowczej 1 Dywizji Piechoty. Był dowódcą jedynej łodzi, która 15 września 1944roku przepłynęła z praskiego brzegu na powstańczy . Wynikiem tej udanej akcji, za którą otrzymał Krzyż Walecznych, było nawiązanie łączności pomiędzy powstańcami a generałem Berlingiem w przeddzień przygotowywanego desantu.  Ciężko ranny,  po sześciu dniach przebytych w powstańczych szpitalach, przepłynął Wisłę wpław. Po odzyskaniu zdrowia dołączył  do swej kompanii, walczył o Wał Pomorski, brał udział w forsowaniu Odry i szturmie na Berlin.   Odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari , później także  m.in.Krzyżem Powstańczym i Krzyżem Kawalerskim Polonia Restituta.

 Jesienią 1945   otrzymał urlop  na odbycie studiów, wstąpił na medycynę początkowo w Lublinie, a następnie w   Szczecinie, gdzie po uruchomieniu Akademii Medycznej otworzył listę studentów indeksem z nr 1.

 Po ukończeniu studiów  i uzyskaniu dyplomu zrobił specjalizację II stopnia   z ginekologii i położnictwa,  zdobywał wiedzę i doświadczenie pracując na akademii medycznej, w pogotowiu, w szpitalach w Resku i Złotowie.   

Do Lęborka przyjechał w 1963 roku, gdy wygrał konkurs na  stanowisko Ordynatora Oddziału Ginekologii i Położnictwa.  Od tego czasu związany jest z  miastem  i jego szpitalem.  Przez kilkanaście lat był ordynatorem , potem przez wiele lat dyrektorem szpitala , prowadził  prywatną praktykę, pracował w poradni K, dojeżdżał do poradni w Potęgowie i Choczewie. Zrobił specjalizację z organizacji i ochrony zdrowia ,  później także  z seksuologii. Stworzył pierwszą w  ówczesnym województwie słupskim Poradnię Seksuologiczną.

 Pracując w Lęborku  obronił pracę doktorską i w 1977 otrzymał tytuł doktora nauk medycznych. Leczyły się u niego matki, córki i wnuczki , powitał na świecie wielu obecnych  mieszkańców miasta.  Będąc  już na emeryturze opiekował się zdrowiem dzieci z Domu Dziecka, był wszędzie tam  gdzie mógł pomóc. W stanie wojennym zorganizował zbiórkę dla rodzin internowanych kolegów. Przysłanego wówczas przez władze  wojskowego Komisarza ( gdy szpital zmilitaryzowano) powitał  krótkim wojskowym "siadajcie poruczniku", jako wyższy stopniem nie musiał wykonywać jego poleceń.

Uwielbia słońce. Dawniej często wybierał plażę w Łebie, zawsze to samo miejsce, blisko wejścia obok Neptuna .  Nie było jeszcze telefonów komórkowych, ale ratownicy dobrze wiedzieli gdzie go szukać, bo wiele razy  pobyt na plaży kończył  się  szybkim powrotem  do szpitala,  gdyż  trwał skomplikowany poród albo pacjentka wymagała cesarskiego cięcia. Zawsze opalony,  nawet dziś mimo swojego wieku - gdy piszę te słowa ma 96 lat-chętnie siada na balkonie by złapać trochę promieni.

Jego wielką pasją były podróże.  Odwiedził m.in. Koreę Północną. Mongolię , Stany Zjednoczone,  Egipt, Turcję, Tunezję, zaś  Europę zjechał nie tylko wzdłuż i wszerz ale także opłynął dookoła jachtem "Gryfita" uczestnicząc w rejsach jako członek załogi .

Doczekał się trójki dzieci, trójki wnucząt i jednej prawnuczki.